Afromental to siedmiu pełnych energii i bardzo uzdolnionych facetów. Każdy z nich to wyrazista i nietuzinkowa postać. Zarówno prywatnie, jak i na scenie stanowią bardzo zgraną grupę, jakiej jeszcze w Polsce nie było!
 
Muzyka, którą tworzą to wypadkowa inspiracji wszystkich członków zespołu. Repertuar grupy to mieszanka funky, soulu, R&B, hip-hopu, popu i rocka. Już debiutancki album zatytułowany "The Breakthru" (2007) został bardzo dobrze przyjęty przez słuchaczy i krytyków muzycznych. Otrzymał m.in. nominację do nagrody polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyk 2008 w kategorii - "Album Roku Hip-Hop/R'n'B". Pierwszy singiel z płyty - "I've Got What You Need" został wybrany spośród ponad 300 zgłoszeń do ?nałowej szóstki koncertu Trendy podczas festiwalu Top Trendy 2007 w Sopocie. Kolejnymi singlami z płyty były utwory: "Thing We?ve Got" i "Happy Day". "Playing with pop" (2009) - drugi album studyjny zespołu, oprócz nowych kompozycji zawiera także piosenki specjalnie przygotowane do filmu "Kochaj i tańcz" oraz serialu "39 i pół", w którego drugiej serii zespół występował, grając samych siebie. Album ten zyskał status złotej płyty i pozwolił grupie wspiąć się na szczyt czołówki polskich zespołów, czego efektem są liczne nagrody i wyróżnienia oraz stale rosnąca ilość wiernych fanów. Najbardziej znane utwory z tej płyty to: "Pray 4 Love" i "Radio Song".

W czerwcu 2009, podczas festiwalu w Opolu, Afromental otrzymał statuetkę Superjedynka w kategorii "Zespół Roku" przyznawaną w głosowaniu widzów Telewizji Polskiej. W tym samym roku zespół uczestniczył również w prestiżowej serii koncertów Hity na Czasie transmitowanych przez TVP, a także wystąpił podczas finału konkursu Sopot Festival.
Rok 2010 stał pod znakiem wielu sukcesów, wyróżnień i nagród. W lutym zespół otrzymał dwie nominacje do Fryderyka w kategoriach: "Album Roku Hip-Hop/R'n'B" (za "Playing With Pop") oraz "Zespół Roku". Grupa otrzymała również nagrody VIVA Comet oraz Eska Music Award w kategorii "Zespół Roku 2010". Kolejnym wyróżnieniem było ogłoszenie zespołu "Talentem Roku 2010" przez Fundację Środowisk Twórczych w Olsztynie. W sierpniu, podczas konkursu w ramach Orange Warsaw Festival 2010, zespół zdobył główną nagrodę - "Wow! Music Award". W listopadzie otrzymał prestiżową statuetkę MTV European Music Award 2010 w kategorii "Najlepszy Polski Artysta 2010" i znalazł się w Top 5 nominowanych do tej samej nagrody w kategorii "Najlepszy Europejski Artysta 2010". 24 lutego 2011 podczas gali VIVA Comet, Afromental otrzymał nagrodę dla najlepszego zespołu roku. Kolejnymi tegorocznym wyróżnieniami są: nominacja do nagrody Fryderyk w kategorii Teledysk Roku i Eska Music Award 2011 za Video Roku ("Rock&Rollin' Love", reż. Mitja Okorn) oraz nagroda "Artysta bez granic" od TVP Polonia, którą zespół otrzymał podczas występu na festiwalu w Opolu. 15 listopada 2011 ukazała się trzecia płyta zespołu pt. "The B.O.M.B.", której zapowiedzią są utwory: "Rock&Rollin' Love" i "Rollin' With You".

Afromental to: Łozo (Wojciech Łozowski - wokal), Tomson (Tomasz Lach - wokal), Śniady (Bartosz Śniadecki - instr. klawiszowe), Baron (Aleksander Milwiw-Baron - gitara), Lajan (Wojciech Witczak - bas), Torres (Tomasz Torres - perkusja), Dziamas (Grzegorz Dziamka - instr. perkusyjne).

Bajzel to niespokojny, artystyczny duch, który sam komponuje, pisze teksty i nagrywa wszystkie dźwięki. Przy pomocy zapętlania sampli perkusyjnych, gitar granych oraz wokali śpiewanych przez niego na żywo tworzy muzykę do złudzenia brzmiącą jak kilkuosobowa formacja. Jego charyzmatyczne występy przysporzyły mu sporo fanów w całej Polsce. Muzyk ma na swoim koncie trzy świetnie przyjęte płyty.

Jego ostatnie dzieło pt. "Mała Wulgaria" jest kontrą do poprzedniego krążka pt. "Miłośnij". Na "Miłośnij" znajdziemy dojrzałe, osobiste i przemyślane kompozycję, natomiast na nowszej płycie - niestandardowe zestawienia różnorodnych styli oraz zadziorne teksty będące opisem świata z zakrapianym, ciętym dowcipem. Zarówno na płytach, jak i na koncertach można dostrzec, że Bajzel to nic innego jak starannie zaplanowany, zwariowany i niekontrolowany chaos.

Bajzel zagrał już ponad 200 koncertów w kraju i za granicą. Towarzyszył też na trasach różnych zespołów: Lao Che, Pogodno, Kasia Nosowska, Baaba, Tymon&Transistors. Występował na festiwalach takich jak Opener, Off-Festiwal czy SXSW w Austin (USA). Klip do piosenki "Window" promujący pierwszy album artysty pt. "Bajzel", który został zrealizowany w San Francisco, otrzymał nagrodę na Yach Film Festiwal 2008 za najlepszą reżyserię. Piosenka "Window" znalazła się również na składance amerykańskiej edycji Woodstock Film Festival 2008. W 2010 roku klip do piosenki "Nie Znikaj" został uhonorowany nagrodą Grand Prix na festiwalu Yach Film 2010. Piosenki Bajzla można usłyszeć również na polskich składankach takich jak "We Are From Poland Vol.2", "AlternativePop Vol.1" czy "OffSesje 1" (nagranej w studiu radiowej Trójki im. Agnieszki Osieckiej).

Big Cyc to legenda polskiej sceny muzycznej, która w tym roku obchodziła 22-lecie swojego istnienia. Z tej okazji na rynku wydawniczym pojawiła się bogato ilustrowana biografia zespołu pod wszystko mówiącym tytułem "Big Cyc - na barykadzie rokędrola".

Grupa wielokrotnie uczestniczyła w najważniejszych festiwalach muzycznych - od Jarocina po Opole. Big Cyc wydał 15 płyt, sprzedanych w łącznym nakładzie ponad 3 milionów egzemplarzy. Znakiem rozpoznawczym zespołu są teksty komentujące polską rzeczywistość i przebojowa muzyka. Dzieje się tak za sprawą znanych szerokiej publiczności piosenek Dżej Dżeja i charyzmie frontmana oraz tekściarza - Krzysztofa Skiby.
Muzyczną wizytówką zespołu są znane szerokiej publiczności przeboje takie jak "Makumba", "Berlin Zachodni", "Facet to świnia", "Załóż czapkę skinie", "Moherowe berety", "Wielka miłość do babci klozetowej" czy piosenka do serialu "Świat według Kiepskich".

Big Cyc zagrał już ponad 2000 koncertów na całym świecie,  m.in. w USA, Kanadzie, Anglii, Austrii, Holandii, Belgii, Finlandii, Szwajcarii, Szkocji i Niemczech.

Historia Blindead sięga 1999 roku, kiedy basista Michał "Zima" Zimorski i gitarzysta Mateusz "Havoc" Smierzchalski postanowili, początkowo dla własnej przyjemności grania, założyć zespół - Incorrect Personality. W krótkim czasie do składu dołączyli muzycy: Marek Zieliński (Deadman) - gitara, Konrad Ciesielski - perkusja i Patryk Adamczyk - wokal.

Jednak nazwa Blindead i decyzja Havoca o odejściu z grupy Behemoth i poświęceniu się całkowicie zespołowi to rok 2003. W tym czasie do grupy dołączył również nowy wokalista, Patryk "Nick" Zwoliński. W styczniu 2004 r. Michał Zimorski postanowił odejść z zespołu z powodu różnic na płaszczyźnie muzycznej.

W lipcu 2005 roku w studiu Screw Factory Studio w Dębicy Blindead zarejestrował 6 numerów, składających się na pierwszą płytę zespołu pt. "Devouring Weakness". Blindead promowało materiał na jedenastu koncertach w 2006 roku. W tym samym roku do zespołu dołączyli Piotr "Zvierzak" Kawalerowski, basista, a w 2007 Bartosz Hervy, który zajął się partiami klawiszowymi i elektroniką.

Kolejną wydaną przez grupę płytą jest krążek "Affliction XXIX II MXMVI". W grudniu 2010 Blindead ruszyło w pierwszą część trasy promującej nowy krążek. Album zajął 1 miejsce (album roku) w rankingu czytelników Metal Hammera, otrzymał nominację do fryderyka w kategorii album roku - metal.

Rok 2011 to przede wszystkim koncerty. Druga część trasy Affliction tour. Koncerty w kinach jako dźwiękowe uzupełnienie filmu My Little Bess, który powstał zainspirowany albumem "Afliction". koncerty na największych alternatywnych festiwalach w Polsce (Rock Metal Festival, Castle Party, Warmia Undergound Festival, Off Festival), trasa koncertowa z zespołem Behemoth i zwięczające ten rok koncert w Rosji. Zespół jest uważany za jeden z najlepszych zespołów koncertowych w Polsce.
 
Muzycznie bez najmniejszych wątpliwości Rock, choć to pojęcie zbyt ogólne, bowiem trudno wrzucić to wydawnictwo do jakiegoś konkretnego worka. Muzyka autorstwa Piotra Roguckiego w doskonałych, często eksperymentalnych aranżacjach, coraz bardziej znanego wśród słuchaczy brzmień alternatywnych multiinstrumentalisty i producenta Mariusza Wróblewskiego. Brzmienie pod  wyraźnymi wpływami zespołów brytyjskich ciekawie skonfrontowane z całą gamą możliwości wokalnych Roguckiego. Płyta ryzykowna ale pełna dobrych utworów, które miały szansę sprawdzić  się nie tylko podczas słuchania w domu ale również na trasie koncertowej.

Zespół Bracia ma na swoim koncie kilka wydawnictw muzycznych: 4 single, mini album oraz trzy płyty długogrające: "Fobrock" (lipiec 2005), "Zapamiętaj" (grudzień 2009) oraz "Tribute to Queen" (październik 2008) z największymi hitami legendy brytyjskiego rocka w wykonaniu Braci. 

W ciągu 9 lat istnienia na scenie muzycznej grupa osiągnęła wiele znaczących sukcesów, tj. wygrana na opolskich Debiutach w 2002 r. za piosenkę "Nie jestem inny", wszystkie możliwe nagrody na Top-Trendy 2007 w Sopocie za utwór "Jeszcze raz", czy drugie miejsce na Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu za tą samą kompozycję. 

Bracia od momentu powstania są w nieustającej trasie. Panowie koncertowali nie tylko w Polsce, ale i za granicą - w państwach takich jak Portugalia, Niemcy, Hiszpania, Francja i USA. 

Aktualny skład zespołu tworzą: Piotr Cugowski - wokal, Wojtek Cugowski - gitara, śpiew, Jarosław Chilkiewicz - gitara, Tomek Gołąb - gitara basowa oraz Krzysiek Patocki - perkusja.

Zespół Bracia ma na swoim koncie kilka wydawnictw muzycznych: 4 single, mini album oraz trzy płyty długogrające: "Fobrock" (lipiec 2005), "Zapamiętaj"(grudzień 2009) oraz "Tribute to Queen" (październik 2008) z największymi hitami legendy brytyjskiego rocka w wykonaniu Braci.

W ciągu 10 lat istnienia na scenie muzycznej grupa osiągnęła wiele znaczących sukcesów, tj. wygrana na opolskich Debiutach w 2002 r. za piosenkę "Nie jestem inny", wszystkie możliwe nagrody na Top-Trendy 2007 w Sopocie za utwór "Jeszcze raz", czy drugie miejsce na Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu za tą samą kompozycję.

Bracia od momentu powstania są w nieustającej trasie. Panowie koncertowali nie tylko w Polsce, ale i za granicą - w państwach takich jak Portugalia, Niemcy, Hiszpania, Francja i USA. Muzycy mieli okazję współpracować także z największymi światowymi gwiazdami tj. Jon Lord, Garou, Billy Sheehan, Bobby Jarzombek oraz Kurt Nilsen.

Bruk Braders to grupa 3 beatboxerów związanych z Bruk Festivalem.

W skład zespołu wchodzą światowi mistrzowie tworzenia muzyki bez udziału instrumentów: niekwestionowany autorytet na polskiej scenie - Blady Kris, wicemistrz świata z Belgii - Roxorlopps oraz Dharni - mistrz Azji z Singapuru.

Występy Bruk Braders są niezwykle żywiołowe, oryginalne i zaskakujące. Szeroka publiczność miała okazję poznać formację podczas finału II edycji programu "Must Be The Music".

Chassis to rockowo-metalowy zespół, który powstał pod koniec 1999 roku w Gdańsku. Grupa zagrała ponad 200 koncertów w klubach całej Polski, na festiwalach i przeglądach. Chassis obecny był na antenach stacji radiowych i TV. Formacja zagrała 4 trasy koncertowe (wHywerolL tour 2005, Rock Connection Tour 2005, Music Summer Box Tour 2006 , MTV Rockuje Tour 2008).

W 2004 roku dzięki piosence pt. "There's a place" Chassis osiągnął drugie miejsce w podsumowaniu rocznym listy przebojów Radia Gdańsk. W 2005 roku ukazała się debiutancka płyta zatytułowana "wHywerolL", promowana singlem "My Way", do którego nakręcono również teledysk.

W listopadzie 2010 oraz październiku 2011 grupa Chassis uświetniła swoimi występami, VIII oraz IX edycję Pucharu Świata Zawodowców w Armwrestlingu - Nemiroff World Cup. Dodatkowo zespół  skomponował oficjalny hymn Profesjonalnej Ligi Armwrestlingu. Dodatkowo w 2011 roku zespół skomponował kolejny dżingiel jako oficjalną muzyczną wizytówkę wydarzenia. W Maju 2011 Chassis stanął w szranki muzycznej rywalizacji z blisko czterystoma innymi polskimi wykonawcami w ramach Antyfest 2011 - przeglądu organizowanego przez Antyradio.  Drugie miejsce i specjalne wyróżnienie wywalczone w tym konkursie zaowocowało występem Chassis na warszawskiej odsłonie festiwalu Sonisphere 2011, u boku takich sław jak m.in. Mastodon, Motorhead czy Iron Maiden.

Muzyka grana przez zespół to wypadkowa rocka i metalu, charakteryzująca się niskim brzmieniem gitar oraz melodyjnym wokalem w odpowiednich momentach przybierającym drapieżny charakter. W 2010 roku do Chassis dołączył nowy perkusista - Karol Skrzyński, znany z takich grup jak Crew Golden Life czy Sweet Noise.

Prace nad materiałem na drugi album mają się ku końcowi, pozostały tylko miksy, które zespół zamierza zrobić w studio 4dsounds w Londynie.

Skład grupy tworzą: Michał Gabryelczyk (wokal), Mateusz "Matrix" Rybicki (gitara, drugi wokal), Maciej "Koniu" Kończak (gitara), Piotr "Piooro" Piórkowski (gitara basowa) oraz Karol Skrzyński (perkusja).

Closterkeller to czołowy przedstawiciel nurtu tzw. "klimatycznego" rocka na polskiej scenie muzycznej. Rozpoczynali w 1988 roku, grając ciężką muzykę spod znaku brytyjskiej nowej fali.

Liderką zespołu jest Anja Orthodox - jedna z najważniejszych, polskich wokalistek rockowych, obdarzona charakterystycznym głosem, charyzmą i manierą wokalną, która uczyniła z niej wzorzec do naśladowania dla wielu młodych wokalistek rockowych. Teksty Anji - mroczna i pełna metafor poezja stanowią także bardzo ważny atut zespołu Closterkeller.

Grono słuchaczy Closterkeller jest bardzo szerokie. Są lubiani zarówno przez starszych, jak i młodszych - na koncerty przychodzi młodzież rekrutująca się zarówno ze środowisk tzw. metalowych, jak i gotyckich, rockowych aż do słuchaczy muzyki pop. Bierze się to niewątpliwie z dużej różnorodności stylistycznej utworów zespołu. Od czasów debiutu muzyka grupy przeszła ewolucję od chorych, zimnofalowych brzmień, poprzez flirt z ciężkim metalem, do psychodelicznego, nieco "zakręconego" pop-rocka z elementami gotyku.

Mimo tej różnorodności Closterkeller posiada swój własny, łatwo rozpoznawalny, charakterystyczny styl i jest zespołem wyróżniającym się od innych w pierwszej lidze polskiego rocka. Od wielu lat niezmiennie plasują się w czołówce najpopularniejszych zespołów rockowych pomimo tego, że grają muzykę nieco trudniejszą i bardziej ambitną, a ich najmocniejszą stroną są specyficzne, ciężkie i mistyczne utwory.

Cool Kids of Death to jeden z najlepiej rozpoznawalnych i nowatorskich polskich zespołów rockowych XXI wieku. Formacja powróciła w 2011r. z nowym albumem pt. "Plan Ewakuacji". Ukazuje on nowe oblicze zespołu. To indie-popowy materiał z filuternymi syntezatorami, dużą przestrzenią na gitarach i niemal biesiadnymi basslineami. Nie była to jedyna niespodzianka, którą zespół przygotował dla fanów w roku 2011.

W grudniu 2011r. światło dzienne ujrzała długo oczekiwana reedycja pierwszej, kultowej - płyty CKOD. Płyta ukazała się w 10. rocznicę premiery oryginału. Płyta prekursorska bijąca beatem naszych czasów, muzycznie pełna pierwotnych emocji, buntu przeciw komercyjnemu charakterowi życia.

Wyrazistość, bezkompromisowość i szaleństwo - to słyszymy i czujemy patrząc na scenę, gdzie 6 chłopaków robi swoje i to co robi jest w 100% porywające, bo na scenie są autentyczni.

D4D powstał w 2004 roku i ma na swoim koncie kilka wydawnictw muzycznych i multimedialnych: "Silver Ballads", "Grey Album", "The Legendary Dick4Dick 2004-2009", "Summer Remains", "Who's Afraid Of?" oraz "Love Is Dangerous Remixed".

Zespół zagrał ponad 250 wspaniale przyjętych koncertów na terenie całej Europy, wystąpił na większości liczących się krajowych festiwali, brał udział w wielu sesjach zdjęciowych współpracując z najlepszymi fotografami, pojawił się na okładkach kilku czasopism. Formacja zdobywała nagrody i była nominowana w wielu kategoriach przez takie magazyny jak Aktivist (Nocne Marki 2006 - Zespół Roku), Gazeta Wyborcza, Elle, Pulp, Yach Film Fest, Fryderyki 2011. Zespół został wybrany na szturmową kapelę promującą  kompilację polskiej sceny muzycznej Play: Shortcut To Polish Music 2008, przygotowanej do promocji za granicą. Muzycy zagrali też epizod w filmie pt. "Moja Krew" w reż. M. Wrony, oraz przyczynili się do powstania komiksu o D4D autorstwa J. Rebelki pt. "Dick4Dick: Harem Zordaxa 2009". W 2009 r. grupa podpisała kontrakt z wytwórnią Mystic, dystrybuującą już wcześniej płytę pt. "Grey Album".

W skład zespołu wchodzą obecnie: Michał Skrok - wokal, gitara, samplery (aka M.Bunio.S); Krystian Wołowski- wokal, klawisze, gitara basowa (aka Goodboy Khris), Jacek Frąś - perkusja, sampler oraz Tomek Ziętek - klawisze, wokal (aka Baron Baye).

Od 2010, wraz ze zmianą składu zespół zmienił nazwę na D4D (wcześniej Dick4Dick) i skierował swoją twórczość w stronę elektroniki i klubowego, tanecznego grania. Występom muzyków towarzyszą wizualizacje. Zespół znany jest z wszechstronnej aktywności poza muzycznej - członkowie grupy tworzą grafiki, plakaty, okładki płyt, realizują nagrania, kręcą wideoklipy, współpracują z wieloma artystami z różnych dziedzin. D4D jest też właścicielem studia i net-label'u Dickie Dreams.

Olaf Deriglasoff to muzyk, kompozytor, autor tekstów oraz producent muzyczny. Swoją przygodę z muzyką rozpoczął na początku lat osiemdziesiątych zakładając zespół o nazwie Dzieci Kpt. Klossa. Po jego rozpadzie przeniósł się do Berlina, gdzie grał w wielu formacjach. 

W 1994 roku wrócił do kraju, by przyłączyć się do zespołu Apteka. Dwa lata później sprzymierzył swoje siły z Maćkiem Maleńczukiem, czego owocem była współpraca przy projektach Homo Twist oraz Püdelsi. Pod koniec lat 90 wspólnie z Tymonem Tymańskim wziął udział przy komponowaniu i tworzeniu płyty zespołu Kury pt. "Polowirus". Kolejnym etapem w życiu Olafa był autorski projekt o nazwie Yugoton. W 2001 roku zaczął współpracę z zespołem Kazik Na Żywo. 

Obecnie Olaf gra w zespole Deriglasoff, którego jest założycielem, producentem oraz kompozytorem utworów. Grupa Deriglasoff ma na koncie 2 płyty - "Produkt" oraz "Noże". Aktualny skład zespołu tworzą Olaf Deriglasoff, Andrzej Niski, Robert "Misiek" Szymański, Wojtek "Puzon" Kuzyk i Andrzej "Szaja" Szajewski.

Grzegorz Kapołka to absolwent Wydziału Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Akademii Muzycznej w Katowicach. Jest doświadczonym i znanym muzykiem. Uczestniczył w nagraniu wielu albumów, m.in. takich wykonawców jak Irek Dudek, Martyna Jakubowicz, Young Power czy Golec uOrkiestra. Artysta jest również autorem kilku krążków sygnowanych własnym nazwiskiem. Jego umiejętności gitarowe potwierdzone zostały w ubiegłych latach przez czołowe lokaty w rankingach polskich gitarzystów bluesowych i blues-rockowych. W zestawieniu "Gitarowy Top" (4/2002) Grzegorz Kapołka został uznany za najlepszego gitarzystę bluesowego w Polsce, natomiast jego płyta "Blue Blues II" zajęła 1 miejsce w kategorii "Najlepsza płyta gitarowa Blues".

Razem z Grzegorzem na scenie występują Dariusz Ziółek oraz Ireneusz Głyk. Dariusz Ziółek to z pewnością jeden z najlepszych polskich basistów, nie mający sobie równych pod względem oryginalności. Czasopismo "Gitara i Bas" przyznało mu nagrodę za wybitne osiągnięcia basowe w roku 2002. Artysta współpracował ze Zbigniewem Namysłowskim, Tomaszem Stańko, Irkiem Dudkiem, Leszkiem Możdżerem oraz wieloma gwiazdami polskiej sceny jazzowej i bluesowej. Perkusista Ireneusz Głyk to jedna z najciekawszych postaci polskiego jazzu i bluesa. Ireneusz Głyk grał w duecie z Benkiem Maselim, współpracował z Tomaszem Stańko, Stanisławem Sojką, Irkiem Dudkiem, Jorgosem Skoliasem oraz SBB.

Formacja ta jest mieszanką twórczości Filipa Zawady oraz Peve Lety'ego. Duet wykonuje muzykę, którą ciężko zaszufladkować. Utwory Indigo Tree to nietuzinkowe połączenie folku, bluesa i akustycznej muzyki etnicznej.

Trzon Indigo Tree stanowią Filip Zawada (wcześniej m.in. Pustki i AGD) oraz Peve Lety (gitarowy bard). Spotkali się, aby stworzyć muzykę filmową, która ostatecznie jeszcze nie powstała. Zamiast tego nagrali urokliwe, akustyczne piosenki, które złożyły się na krążek pt. "Lullabies Of Love And Death". Według słów wydawcy ich debiutanckiego materiału słychać w nich "avant-folkowe echa niesione od Appalachów w stronę Karpat, melancholijnego bluesa północnych wiatrów i słonecznie obłąkany słowiański liryzm, piękne popowe harmonie o zapachu truskawkowych pól i magiczną aurę księżycowych pełni w czasie żniw".

Mimo wyraźnych inspiracji tymi gatunkami, brzmienia Fundamentów nie da się łatwo zamknąć w szufladce. Warstwę muzyczną cechuje prostota formy. Kompozycje są zgrabne, zaczepiają chwytliwymi ale nie tandetnymi melodiami.W nagraniach zostały wykorzystane głównie instrumenty akustyczne, co nadało brzmieniu kameralności. Wielkim atutem tych prostych piosenek jest warstwa liryczna. KaCeZet pokazuje wielki styl, sypiąc z rękawa grami słownymi i błyskotliwymi porównaniami. Bez wysiłku bawi się akcentem, nadając polskiemu językowi unikalną melodykę. W zgrabny sposób opowiada o sprawach istotnych i trudnych, (Fundamentalnych) unikając jednocześnie wpadnięcia w pułapki patosu czy banału. Dzięki swej szczerości, bezpośredności i luzowi, potrafi wystąpić wobec słuchacza z pozycji dobrego przyjaciela, dbającego o nasze powodzenie.

Materiał został wyprodukowany przez Dżeksonga Onaszkiewicza - lidera legendarnego reggaeowego zespołu Immanuel. Wydanie pierwszego albumu Fundamentów planowane jest na jesień roku 2011.

KaCezet to warszawski wokalista reggae znany dziś głównie z płyty "Stara Szkoła" produkcji MMF-a z Dreadsquadu. Swoją przygodę z muzyką zaczął w gimnazjum od nauki gry na gitarze elektrycznej w szkole im. Krzysztofa Komedy. W latach 2002-2008 występował z zespołem Tabula Rasa, z którym w 2006 roku wydał płytę "Niczego". W tym czasie KaceZet zaczął stawiać pierwsze kroki w świecie soundsystemów, grając imprezy pod szyldem Soundz of Freedom, razem z Rastamańkiem i Klonem.

W ciągu niemal 10 lat od początku swojej muzycznej kariery, KaceZet zagrał setki koncertów, odwiedzając kluby i festiwale w każdym zakątku polski.

Polecamy oficjalny klip KaCeZet & Fundamenty do utworu pt. "Nadciąga": link

Kasia Kowalska to jedna z najbardziej znanych polskich wokalistek. Swoją muzyczną karierę rozpoczęła od debiutanckiego albumu "Gemini", z którego pochodzą przeboje "Jak rzecz" czy "Oto ja". Album ten pokrył się potrójną platyną. W 1995 roku podczas Sopot Festival 1995 zdobyła Grand Prix i Nagrodę Publiczności za utwór "A to co mam". W 1996 roku wydała album "Czekając na?", który jeszcze przed premierą zyskał status platynowej płyty. Rok 1998 to kolejny platynowy sukces w postaci albumu "Pełna obaw".

W latach 2000-2008 ukazały się jeszcze albumy "5", "Antidotum", "Samotna w wielkim mieście" oraz "Antepenultimate", które zdobywały serca słuchaczy i uznanie krytyków, a także jak poprzednie, pokrywały się platyną. Rok 2010 przyniósł bardzo dobrze przyjęty zarówno przez fanów, jak i krytykę album z utworami Grzegorza Ciechowskiego "Moja Krew". Wokalistka niezmiennie od kilkunastu lat i 9 płyt zasypuje swoich fanów kompozycjami, które okupują czołówki list przebojów, a samej artystce pozwalają zdobywać niezliczone ilości prestiżowych nagród i wyróżnień.

Jako nastolatka, na znak buntu przeciw powszedniości życia w małym miasteczku, z głową ogoloną jak Sinead O'Connor, uciekła z domu na rockowy festiwal do Jarocina. Już wtedy muzyka była dla niej czymś niezwykłym, ogromnym źródłem emocji i siły. Dziś to Ona, poprzez swą muzykę, daje ludziom wyjątkowe emocje i siłę, by zmierzyć się z codziennością. Ma na swoim koncie wiele płyt i prestiżowych nagród i choć od wydania pierwszej płyty minęło wiele czasu i wiele w jej życiu się wydarzyło, to pewne rzeczy pozostają niezmienne: jej niecodzienna wrażliwość na dźwięki, miłość do muzyki i pasja z jaką ją wykonuje.

KlezmaFour to zespół rozpięty pomiędzy Lublinem, Białymstokiem oraz Warszawą. Właśnie z klezmerskiej tradycji tego regionu formacja czerpie swoje inspiracje, muzycy podchodzą do niej jednak w sposób zupełnie nowatorski, z punk-rockową wręcz energią i bałkańskim szaleństwem.

Zespół jest laureatem dwóch nagród prestiżowego International Joods Muziekfestival 2010 w Amsterdamie. Wygrana zaowocowała świetnie przyjętą trasą po USA i Kanadzie, gdzie występowali przed kilkutysięczną publicznością u boku takich sław jak Balkan Beat Box.

Formacja KlezmaFour powstała w 1999 roku w Lublinie. Od tamtego czasu stale koncertuje. Grupa ma na swoim koncie występy zarówno w klubach jaki i filharmoniach w wielu miastach Polski i za granicą (Hiszpania, Niemcy, Słowacja, Austria, Czechy, Holandia, Szwajcaria, Kanada oraz USA). Zespół niejednokrotnie nagrywał również dla radia i telewizji. Inspiracją dla artystycznej aktywności kwintetu jest historia miasta, z którego pochodzą, miasta, w którym mieszały się niegdyś muzyczne tradycje Wschodu, Zachodu i Południa.

Rzeczą do której od samego początku zespół przywiązywał szczególną uwagę, to idealne zgranie. "Chcemy, aby nasza muzyka brzmiała jak wykonywana na jednym instrumencie. Doskonałe wyczucie proporcji barwowych i dynamicznych oraz umiejętne operowanie nimi - to nasz cel, do którego dążymy od początku". Członkowie zespołu są absolwentami Uniwersytetu Muzycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Gruntowne przygotowanie i edukacja muzyczna od najmłodszych lat pozwalają im realizować swoje założenie.

Kukiz i Piersi to zespół, którego chyba nikomu nie trzeba przedstawiać. Kto z nas nie zna repertuaru Pierwszych Buntowników PRL?

Początki były takie - Jarocin '84: Paweł Kukiz i Jezioro (pierwszy gitarzysta Piersi) znaleźli w JOK-u śpiewnik z wierszami socrealistycznymi i postanowili do kilku z nich dopisać melodie. Zdobyli jedną z pierwszych nagród! Od tamtej pory zespół wydał 7 płyt: "Piersi", "My już są Amerykany", "Live '93", "Powrót do raju", "Raj na ziemi", "Pieśni ojczyźniane", "Piracka Płyta".

Obecny skład grupy tworzą: Paweł "Giorgio" Kukiz - śpiew, Marek "Mały" Kryjom - śpiew, gitara elektryczna, instrumenty klawiszowe, Zbigniew "Dziadek" Moździerski - gitara basowa, Wojciech "Amores" Cieślak - gitara elektryczna, Krzysztof "Alladyn" Imiołczyk - instrumenty klawiszowe, Marcin "Manio" Papior - instrumenty perkusyjne.

Wszechstronny i charyzmatyczny wokalista Paweł Kukiz oprócz współtworzenia zespołu Piersi, brał udział również w kilku innych projektach: Aya RL, Emigranci, Yugopolis, Yugoton, Borysewicz Kukiz, Krzyżacy, jak również ma na swoim koncie działania aktorskie, uwieńczone otrzymaniem nagrody Monidło 2010 dla najlepszego aktora naturszczyka.

Podczas koncertów Kukiza i Piersi wykonywane są piosenki z większości projektów muzycznych Pawła Kukiza, i chociaż utwory takie jak "Skóra", "O Nic Nie Pytaj", "Rowerek", czy "Całuj Mnie" to już klasyka, nadal aktualne pozostaje ich uniwersalne przesłanie.

Kumka Olik to polski zespół, poruszający się w stylistyce indie rockowej. Założony został w Mogilnie, w 2007 roku, przez Mateusza Holaka.

Podczas koncertu z cyklu Granie Na Żywo w Hard Rock Cafe grupa promować będzie materiał ze swojego nowego albumu pt. "Nowy Koniec Świata".

O swoim najnowszym krążku Kumka Olik mówią: "Chcieliśmy mieć piosenki, najlepsze jakie potrafimy stworzyć". Płyta nie tylko uwodzi młodzieńczym entuzjazmem, ale przede wszystkim zadziwia świetnym warsztatem, znakomitymi pomysłami aranżacyjnymi i witalną energią. Mocna sekcja oraz iskrzące riffy sugerują fascynację współczesnym amerykańskim rockiem, zaś doskonałe melodie przywołują najlepsze tradycje polskiej muzyki lat 80-tych. "Nowy Koniec Świata" to najbardziej eklektyczny zestaw w karierze zespołu.

L.Stadt to jeden z najważniejszych zespołów młodszego pokolenia. Powstał w 2003 r. w Łodzi i od tego czasu wydał dwa albumy: "L.Stadt" w 2008 i "EL.P" w 2010 roku. Do produkcji nad ostatnią płytą namówili słynnego amerykańskiego producenta Mikaela Counta (w CV ma m.in. DJ Shadowa, Radiohead, Johnam Calea i New Order).  Dzięki temu nowy album grupy, zatytułowany "EL.P" brzmi znakomicie i bez kompleksów nawiązuje do światowej czołówki gitarowego grania, zachwycając publiczność i krytyków muzycznych.  
 
L.Stadt jako jeden z niewielu polskich zespołów, ma na koncie koncerty na dużych festiwalach na całym świecie, m.in. Culture Collide w Los Angeles, SXSW w Austin, Indie Week w Toronto, Afisza Piknik w Moskwie czy Beer Fest w Belgradzie. Dwukrotnie gościli też na Open'er Festival w Gdyni, Coke Live Music Festival w Krakowie, Canadian Music Week w Toronto i Off Festival w Katowicach.  Muzyka zespołu zagościła również w spektaklu "Yotam" oraz w filmie "Aleja Gówniarzy". Nagrania zespołu ukazały się na licznych składankach m.in.: na Trójkowych "Offensywa" oraz "Agnieszka Szydłowska - Program Alternatywny". W kwietniu br. przyznano L.Stadt Gwarancję Kultury TVP za album pt. "EL.P.". Uznanie jurorów zyskały dopracowane szczegóły i walka grupy na amerykańskim rynku.

Zespół tworzą: Łukasz Lach - wokal, gitara, pianino, Adam Lewartowski - bas, Andrzej Sieczkowski i Piotr Gwadera - perkusja.

L.U.C to producent muzyczny, performer i kompozytor, autor tekstów oraz reżyser wideoklipów i koncertów nagrodzony m.in. Paszportem Polityki, Wrocławską Nagrodą Muzyczną i Yachem, okrzyknięty przez dziennikarzy Artystą XXI wieku. Za rozmach i odwagę swoich produkcji, eklektyzm oraz niekonwencjonalne rozwiązania muzyczne niezależnie od talent show, samotnie zdobywał szacunek kolejnych mediów oraz wiele doskonałych recenzji w najważniejszych magazynach takich jak: Wyborcza, Newsweek, Dziennik, Polityka, Wprost czy Przekrój.

7 lat życia poświęcił na to by dostać się na aplikację adwokacką. Jak większość swoich wizji zrealizował i tę, po czym stwierdził, że się pomylił i zrezygnował z niej w pełni oddając się sztuce. Od 2002 r. nagrał 8 albumów w tym 4 konceptualne oraz udźwiękowił wiele spektakli i krótkich form wideo. W muzyce celowo przekracza liczne gatunki tworząc na pograniczu nu jazzu, trip-hopu, hip-hopu, elektroniki i klasyki. Jego największą pasją jest łączenie muzyki z obrazem i słowem. W roku 2004 stworzył prywatną filozofię 4 galaktyk sztuki, która zakłada traktowanie Muzyki, Filmu, Grafiki i Słowa jako jednego sumarycznego przekazu. Jest autorem cyklu "Zrozumieć Polskę", w którym w nowoczesny, oderwany od polityki i martyrologii sposób opowiada o Polskiej historii i kulturze. To także organizator wielu akcji społecznych jak sorrychomiku.pl czy pospoliteruszenie.com.

Za swoje prace a także za charyzmę i niezwykle rozbudowane koncerty, na których występuje z miniorkiestrą, czasem zaś z kurami, sprzętem ogrodowym i arabskim przepowiadaczem przyszłości, L.U.C otrzymał wiele nagród i nominacji kulturalnych (m.in. Fryderyki 05'07'08, Paszporty Polityki, Yachy, Gwarancje TVP Kultury, "Warto" Gazety Wyborczej, "Ale Sztuka!, "Mateusze" Trójki"). Od pierwszego zrealizowanego wideoklipu niemalże co roku dostaje kilka nominacji na Festiwalu Polskich Wideoklipów w Gdyni.

Komponował i nagrywał z wieloma wybitnymi instrumentalistami i wokalistami - m.in z wybitną wokalistką jazzową Urszulą Dudziak, Leszkiem Możdżerem z Michałem Urbaniakiem, Zbigniewem Namysłowskim i Marią Peszek. Na żywo supportował zaś m.in. Trickiego, The Prodigy, Taliba Kweli, Coldcuta, Michała Urbaniaka i wielu innych światowej klasy artystów.

Łukasz Zagrobelny rozpoczął swoją karierę w 1998 roku, kiedy to został zauważony przez Elżbietę Zapendowską. Rok później wystąpił w gronie debiutantów Festiwalu Opolskiego, co zaowocowało zaproszeniem go przez Natalię Kukulską do śpiewania chórków w jej zespole. Od 2000 wokalista związany był z Teatrem Muzycznym Roma, gdzie wystąpił w "Miss Saigon", "Grease", "Kotach", "Tańcu Wampirów" i "Akademii Pana Kleksa".

W 2007 roku muzyk wydał swój pierwszy solowy album pt. "Myśli warte słów". Płytę promowały 2 single "Nieprawda" oraz "Życie na czekanie". Wokalista ma na swoim koncie także duety z innymi artystami, tj. Eweliną Flintą, z którą nagrał piosenkę pt. "Nie kłam, że kochasz mnie" oraz Hanią Stach w utworze promującym High School Musical 3 pt. "Ty i Ja".

24 kwietnia 2009 ukazał się drugi solowy album pt. "Między dźwiękami", który promowały 3 utwory "Jeszcze o nas", "Mówisz i masz" oraz "Przyjdzie czas". Koncerty Łukasza to dawka wspaniałych kompozycji, głębokich tekstów i przede wszystkim wspaniałego głosu artysty.

Maciej Balcar to autor tekstów, muzyk, kompozytor, a także aktor teatralny i filmowy. Pierwszy solowy album, krążek pt. "Czarno" wydał w 1998 roku. Od 2001 roku jest wokalistą zespołu Dżem. Na swoim koncie ma także współpracę z grupami Vicky Victim, Blues Forever czy Harlem oraz występy na niezliczonej ilości imprez i festiwali. Jego umiejętności aktorskie podziwiać można m.in. w filmie pt. "Marion du Faouet" z 1996 roku, spektaklu Teatrze Telewizji pt. ?Gorący Oddech Pustyni? (1999), rock-operze ?Jesus Christ Superstar? (2000) oraz filmie pt. "Skazany na Bluesa? (2005).

9 listopada 2010 roku ukazała się druga solowa płyta Macieja Balcara pt. "Ogień i Woda". Ogniskiem zapalnym tego wydawnictwa była akcja promocyjna rodzinnego miasta Maćka - Ostrowa Wielkopolskiego, które zaproponowało mu, aby w 2010 roku był "twarzą miasta? i na specjalnych banerach witał i żegnał wszystkich przyjezdnych. Ostrów Wielkopolski jest również jednym ze sponsorów tego wydawnictwa. W nagraniu nowej płyty Maćkowi towarzyszył zespół Nie-Bo.

Marek Piekarczyk to wokalista, kompozytor oraz autor tekstów. W swoim dorobku ma 19 albumów studyjnych. Wraz z zespołem TSA zagrał ok. 2000 koncertów Polsce i poza granicami kraju - min. w USA, Kanadzie, Belgi, Holandii, Czechach, Słowacji, Rosji, Francji, Finlandii, Austrii, Litwie, Białorusi, Ukrainie i Niemczech.

Poza wydawnictwami studyjnymi w latach 1986-1989 współpracował z Teatrem Muzycznym w Gdyni, gdzie zagrał rolę Jezusa w rock-operze pt. "Jesus Christ Super Star". W listopadzie 2008 wystąpił wraz z "Night Rider Symphony", stuosobowym chórem i chicagowską orkiestrą w Harris Theater w Chicago na galowym koncercie inaugurującym XX Festiwal Filmu Polskiego w USA. 24. października 2009 roku ukazała się solowa płyta Marka Piekarczyka pt. "Źródło".

Podczas koncertów granych pod nazwą "Marek Piekarczyk - Akustycznie" artyście towarzyszą muzycy w składzie: Tadeusz Apryjas (gitara, voc.), Grzegorz Kapcia (gitara, voc. drumla, harmonica) oraz Jacek Borowiecki (instrumenty perkusyjne, voc.).

Marika to polska wokalistka, autorka tekstów, kompozytorka tworząca muzykę na pograniczu reggae, funku i soulu.

Karierę rozpoczęła w 2002 r. z soundsystemem Bass Medium Trinity, który wydał bardzo dobrze przyjętą płytę pt. ?Mówisz i masz? w 2004 r. Ta pierwsza polskojęzyczna w dużej mierze płyta na oryginalnych jamajskich rydymach stała się albumem pionierskim i historycznym.

W 2006 r. wzięła udział w projekcie pt. ?Polski ogień?. Na albumie będącym efektem polsko-niemieckiej współpracy muzycznej znalazły się jej dwie piosenki: "Siła ognia" oraz "What's Your Flava?".

Latem 2007 roku ukazał się pierwszy singiel zwiastujący wydanie długogrającej płyty Mariki. Utwór pt. "Moje serce"- owoc współpracy z duetem producenckim Juniorbwoy stał się hitem (ponad 2 miliony odsłon na YouTube).

22 sierpnia 2008 r. na sklepowe półki trafił solowy album Mariki ? ?Plenty?. Płyta ta to gorąca fuzja różnych gatunków muzyki miejskiej - od neosoulu po reggae, d'n'bass i funk. Album został dobrze przyjęty przez publiczność i krytyków i otrzymał nominację do Fryderyków 2008.

8 czerwca 2010 światło dzienne ujrzał nowy podwójny album Mariki pt. ?Put Your Shoes On, Put Your Shoes Off?. Płyta zajęła 6 a tym samym 3 (nie licząc składanek) pozycję na ogólnopolskiej liście stu najlepiej sprzedających się wydawnictw czerwca 2010 w-g ZPAV.

Marika zagrała już kilkaset koncertów w klubach w całej Polsce. Ma na koncie również występy na dużych scenach festiwalowych ? m.in. Opera Leśna, Opole 2009, Ostróda Reggae Festiwal 2009, Reggaeland 2010 czy Open'er 2010. Jej występy poprzedzały polskie koncerty gwiazd takich jak Sean Paul, Missy Elliott, Macy Gray, Wyclef Jean, Julian Marley, Damian Marley, Nas, Gentleman czy Panjabi Hit Squad.

Miąższ powstał w listopadzie 2008 roku w Lublinie. Sebastian Pikula przyprowadził Joannę Ewę Zawłocką do domu Krzysztofa Karola Gadzało, gdzie po pysznym obiedzie po prostu napisali trzy piosenki, a po niespełna dwóch miesiącach mieli już materiał na koncert.

Miąższ objawił się publiczności w grudniu 2008 w maleńkiej lubelskiej knajpce - Lulu Cafe. Od tego czasu zagrali już około setki koncertów. Największym sukcesem Miąższu jest zdobycie głównej nagrody Trójząb Neptuna na Festiwalu FAMA 2010 w Świnoujściu za program "Miąższ jedzie wiochą". I rzeczywiście Miąższ jedzie wiochą, ale w najbardziej przewrotny z możliwych sposobów. Przede wszystkim bazuje na melodyjności i polskim tekście, wykorzystując przy tym tradycyjne akustyczne instrumenty takie jak kontrabas, gitara, akordeon, melodyka, piła itp.

Muzyka Miąższu jest pełnia energii, emocji i spontaniczności na scenie. Twórczość ich jest tak prosta, że nieprzewidywalna i przede wszystkim - niedefiniowalna. A wszystko dlatego, że Miąższ jest prawdziwy i żywy. W marcu 2012 będzie miała miejsce premiera debiutanckiego albumu. Wydawcą jest Karrot Kommando, a gościnnie swoich talentów na płycie użyczyli m.in. Jacek Kleyff, Czesław Mozil, Budyń, Bielas, Słoma i Gralak.

Zespół Muchy został założony w Poznaniu w 2004 roku. Od tego momentu wydali dwie świetnie przyjęte płyty, kilka singli z bogatą radiową historią i odwiedzili wszystkie najważniejsze festiwale w tym kraju. Dwukrotnie gościli na głównej scenie gdyńskiego Openera, dwukrotnie też, Michał Wiraszko przewodził organizacji festiwalu w Jarocinie.

Muchy to z pewnością jeden z najważniejszych zespołów młodszego pokolenia i znak rozpoznawczy lat "zerowych" w Polsce. Od "Miasta doznań" i "Galanterii" po "Przesilenie" i "Notorycznych debiutantów" - pierwsza fala zespołów wypromowanych w internecie i historia najnowsza polskiego rokendrola.

Obecnie zespół występuje w składzie: Michał Wiraszko (wokal, gitara), Tomasz Skórka (bas), Damian Pielka (gitara) i Szymon Waliszewski (perkusja).

Muniek to założyciel legendarnej polskiej grupy T. Love. Artysta znany jest także ze współpracy z zespołami takimi jak Szwagierkolaska, Habakuk czy Myslovitz.

Wokalista zdecydował się na wydanie pierwszego w swoim życiu solowego albumu po prawie 30 latach działalności artystycznej. Jego autorska płyta ukazała się 15 marca 2010 roku. Krążek zatytułowany ?Muniek? to wspólne dzieło samego Zygmunta Staszczyka oraz jego kolegi Jana Benedeka, który grał razem z Muńkiem w T. Love na początku lat dziewięćdziesiątych. Całość urozmaicili swoim brzmieniem Marcin Ulanowski (perkusja) oraz Jacek Szafraniec (gitara basowa).

Nocna Zmiana Bluesa to najpopularniejszy polski zespół bluesowy, który na scenie muzycznej istnieje nieprzerwanie od 28 lat. Założycielem i liderem grupy jest Sławek Wierzcholski - wirtuoz harmonijki i autor dwóch popularnych podręczników gry na tym instrumencie. Zespół ma na swoim koncie siedemnaście wydanych płyt, tysiące zagranych koncertów, nagrania z amerykańskimi gwiazdami bluesa tj. Charlie Musselwhite czy Louisiana Red oraz koncerty supportujące gwiazdy bluesa światowego formatu: B.B.King (Warszawa 1996) czy Blues Brothers (Norymberga 1989). Swoje charakterystyczne brzmienie Nocna Zmiana Bluesa zawdzięcza nietypowemu (jak na grupę o charakterze bluesowym) instrumentarium. Wszyscy muzycy używają wzmacniaczy, lecz grają wyłącznie na instrumentach akustycznych. 
Skład tego niezwykłego zespołu tworzą: Sławek Wierzcholski (śpiew, harmonijka ustna), Marek Dąbrowski (gitara akustyczna) Witold Jąkalski (slide guitar), Piotr Dąbrowski (akustyczna gitara basowa, śpiew) oraz Grzegorz Minicz (perkusja). Koncerty Nocnej Zmiany Bluesa to połączenie wieloletniego doświadczenia z młodzieńczą energią, którą muzykom i słuchaczom daje blues!

Piosenki Oszibaracka to technologia w służbie emocji. Głęboka uczuciowość zderza się w nich ze ściśle przemyślaną koncepcją i zaawansowaną produkcją. Iście dziecięca naiwność z profesjonalizmem oraz dyscypliną. Ten mariaż zaowocował jednym z najoryginalniejszych składów rodzimego, szeroko rozumianego, electro-popu. Jest to zespół, który na scenie wprowadza fanów w trans.

W 2011 roku ukazała się kolejna płyta Oszibarack zatytułowana "40 surfers waiting for the wave". Nie jest ani tak ascetyczna jak poprzednia, "Moshi Moshi", ani avant-popowo-pastiszowa jak "Plim Plum Plam". To płyta całkiem inna. Jest to dojrzały, bardzo emocjonalny i energetyczny zapis, wolny od trendów i mód.

"40 surfers..." to hipnotyczne, namiętne melodie i bezkompromisowa, plemienna wręcz, atawistyczna transowość. 
Kulminacyjne momenty utworów, to żywy ogień i punkowy pazur. Czterdziestu serferów to tęsknota za podróżą. Nawet wtedy kiedy się z niej dopiero wróciło. Nieustająca potrzeba bycia w ruchu. Głód nowego. Budzenie się ciągle w nowym miejscu. Odwiązywanie lin, odkrywanie. Melancholia i przestrzeń zderza się z plemiennym tańcem.

Rok 2011 przyniósł zespołowi kilka zmian. W nowym składzie, z nowa energią już zaczynają myśleć nad materiałem na kolejny album.
Wrocławski zespół wystąpił na kilku znaczących festiwalach - Eurocultured w Turku (Finlandia), Sopron Festival (Węgry) a także podczas trzeciej edycji Burn Selector Festival w Krakowie.

Pablopavo rozpoczął swoją karierę około 1998 roku, kiedy to został nieformalnym członkiem nieformalnej grupy Antikonsjum. W 2000 roku powstał zespół Saduba, gdzie jest wokalistą i gitarzystą, a chwilę później dołączył do formacji Zjednoczenie Sound System. Zjednoczenie propaguje muzykę jamajską w wydaniu soundsystemowym (selektor + wokaliści). 

W roku 2001 przyłączył się do grupy Magara. W 2003 powstał zespół Vavamuffin, z którym nagrał 3 płyty (Vabang!, Dubang!, Inadibusu). Vavamuffin zagrało do dziś około 400 koncertów. 

W roku 2009 ukazała się pierwsza "solowa" płyta nagrana pod szyldem: "Pablopavo i Ludziki". Pablopavo pojawił się gościnnie na około 30 albumach innych wykonawców.

Paprika Korps to formacja z Opola. Swoją muzykę określa mianem heavy-reggae. To pierwszy tak często koncertujący zagranicą polski zespół z kręgu muzyki reggae.

Wystąpili już w ponad 25 europejskich krajach i w większości z nich zapraszani są regularnie na trasy koncertowe. Ze względu na swoje częste podróże nazywani są "The Heavy Reggae Travellers". Ich muzyka określana jest jako ciekawe połączenie reggae, dub'u i punku.

Skład zespołu - niezmiennie od 1999 roku - tworzy 6 muzyków: Piotr Maślanka (instrumenty klawiszowe), Marcin Matlak (gitara, wokal), Łukasz Rusinek (gitara), Aleksander Żeliźniak (perkusja), Tomasz Krawczyk (bas) oraz Jakub Łukaszewski (konsoleta, efekty).

Piotr Rogucki to wokalista i frontman grupy Coma, która na rynku polskim zadebiutowała w 2004 roku albumem "Pierwsze wyjście z mroku" (Fryderyk za najlepszy album rockowy 2004), zdobyła wierną publiczność dzięki energetycznym koncertom i potwierdziła swoją pozycję na scenie rockowej dzięki platynowym płytom "Zaprzepaszczone siły wielkiej armii świętych znaków" (Fryderyk za najlepszy album rockowy 2006) oraz "Hipertrofia" (Fryderyk za najlepszy album rockowy 2008). Piotr Rogucki swoją karierę sceniczną rozpoczynał grając solo z towarzyszeniem gitary, by dopiero potem związać się z łódzką grupą i przejść na stronę rocka. Jak sam mówi ?od zawsze planowałem wydanie  albumu solowego czując pokłady ekspresji całkiem odmienne od tych prezentowanych w zespole Coma i szukając dla nich właściwego ujścia?.

Tym czasem po latach starań plany nabrały realnej postaci. Album o tytule "Loki ? wizja dźwięku", jak mówi Piotr Rogucki "jest zapisem ścieżki dźwiękowej do filmu muzycznego, który nie powstał".

Album, w piętnastu odsłonach, opowiada historię muzyka rockowego i awanturnika o pseudonimie Loki - postaci o ekscentrycznych poglądach i zachowaniach, łamiącego stereotypy i wzbudzającego kontrowersje, który przy tym jest bezkrytycznie uwielbiany przez swoich towarzyszy, a w szczególności kobiety. Oryginalne interpretacje wokalne na płycie zawierają elementy recytacji, czasem z pogranicza ekspresji znanej z wykonań musicalowych i teatralnych, odsłaniają kompletnie odmienne, od prezentowanych fanom Comy, środki wyrazu używane przez Piotra Roguckiego. Teksty jego autorstwa zawiązują się w niestereotypowe i odważne konstrukcje z dużą wrażliwością słowa, poczuciem humoru, odrobiną zgryźliwej ironii i zaskakującą  lekkością, sprawiają że w świecie Lokiego słuchacz czuje się jak z wizytą w mieszkaniu u sąsiadów, podglądając z przyjemnością często folklorystyczne i na wskroś polskie pejzaże.
 
Muzycznie bez najmniejszych wątpliwości Rock, choć to pojęcie zbyt ogólne, bowiem trudno wrzucić to wydawnictwo do jakiegoś konkretnego worka. Muzyka autorstwa Piotra Roguckiego w doskonałych, często eksperymentalnych aranżacjach, coraz bardziej znanego wśród słuchaczy brzmień alternatywnych multiinstrumentalisty i producenta Mariusza Wróblewskiego. Brzmienie pod  wyraźnymi wpływami zespołów brytyjskich ciekawie skonfrontowane z całą gamą możliwości wokalnych Roguckiego. Płyta ryzykowna ale pełna dobrych utworów, które miały szansę sprawdzić  się nie tylko podczas słuchania w domu ale również na trasie koncertowej.

Loki odwiedził podczas trasy najważniejsze ośrodki kulturalne w Polsce. Zagrał też na Festiwalu w Jarocinie. Odwiedził również radiową Czwórkę. Teraz Loki wraca, by odwiedzić kilka miast podczas zimowej trasy

Zespół Power Of Trinity powstał w Łodzi i jak większość  artystów z polskiego "Manchesteru" wytworzył swój oryginalny styl oparty  na łączeniu rzeczy na pozór bardzo od siebie odległych. Muzycy mieszają mocne surowe, rockowe riffy z dubstepem oraz elementami charakterystycznymi dla muzyki reggae, przywołując na myśl dokonania mistrzów mieszania gatunków w rodzaju  The Clash czy Police.

Album "Loccomotiv" trafił do sklepów jesienią 2011 i od tamtej pory wciąż zdobywa nowych słuchaczy. Singiel "Chodź ze mną" jak burza podbija playlisty kolejnych stacji radiowych min Eski Rock, Antyradia i Trójki.
Krążek składa się z 11 kompozycji, które wokalista Jakub określa całkiem słusznie mianem "wagoników". Każdy z nich jest osobną opowieścią. Utwory różnią się od siebie, ale razem tworzą naprawdę potężny pociąg.

Wysoką formę koncertową zespołu Power of Trinity potwierdziły ostatnie znakomite wspólne występy z brytyjskim Skindred i bośniacką Dubiozą Kollectiv.
Siły Power of Trinity nie da się przekazać w słowach, ich trzeba posłuchać a najlepiej zobaczyć na żywo. Wtedy naprawdę ujawnia się ich surowa rockowa energia i jedyne co można powiedzieć to... Power to the people!

Skład zespołu tworzą: Jakub Koźba - wokal, Łukasz Cyprys - gitara, Krzysiek Grudziński - bas oraz Grzesiek Graczyk - perkusja.

Warszawa. Miasto ze złamanym kręgosłupem, zniszczoną tradycją i brzydkim, nieuprzejmym dziś charakterem, zasługuje na szacunek. Niewiele autentycznych śladów przeszłości tu zostało, tym bardziej warto ich poszukać i podzielić się z innymi.

Projekt Warszawiak to swoisty hołd złożony wszystkim ulicznym wykonawcom, przedwojennym kompozytorom i autorom tekstów, którzy nadawali muzyczny charakter temu miastu.

W projekt zaangażowani są:
Łukasz Garlicki - aktor, absolwent warszawskiej Akademii Teatralnej. Współtwórca kilku offowych projektów muzycznych (m.in. Kobyły z Saturna, Działoszyn Band - razem z muzykami Łąki Łan). Grał w flmach, m.in. D. Gajewskiego, A. Wajdy i W. Pasikowskiego.

Jacek Jędrasik - copywriter, autor tekstów oraz muzyki do przedstawień teatralnych. Współtwórca kliku offowych projektów muzycznych (m.in. Kobyły z Saturna, Działoszyn Band - razem z muzykami Łaki Łan). Występował, m.in. na festiwalu muzyki współczesnej Ad Libitum, oraz w Jarocinie.

Szymon Orfin - reżyser dźwięku, kompozytor, bębniarz. Wolny strzelec. Współautor wielu projektów muzycznych. Występował m.in. na festiwalach Ad Libitum, Hożarty, Transvizualia.

Marek Kępa - utalentowany gitarzysta młodego pokolenia. Współtworzył projekty takie jak Deliryka, Pongo Pongo, Richter's band.

Dominik Jędrzejczyk - Muzyk sesyjny, występował m.in. z Ewą Farną, Stachurskym, Kapitanem Nemo, Robertem Osamem. W dorobku cztery wydane płyty, oprócz PW współpracuje obecnie z zespołem Harlem przygotowując się do nagrania szóstej płyty zespołu oraz koncertuje razem z muzykami formacji w kraju i za granicą.

Maciek Cyngot - gitarzysta basowy, absolwent Autorskiej Szkoły Muzyki Rozrywkowej i Jazzu II st. im. K.Komedy w Warszawie. Doskonały muzyk sesyjny z bogatym doświadczeniem scenicznym. Gościł na deskach teatru muzycznego Rampa.

Całość materiału Projektu Warszawiak powstała na przełomie 2009-2010. Wszystkie nagrania, produkcję i miksy zrealizowano w warszawskich studiach IGRA Productions i BRZMI Produkcje.

Spięty, czyli Hubert Dobaczewski to wokalista i gitarzysta jednego z najlepszych i uznanych zespołów alternatywnych - Lao Che. 

Antyszanty to niezwykła opowieść, utrzymana w szantowo-knajpianym klimacie, gdzie eklektyczna muzyka łączy miejski folk z a'la kraftwerk'ową elektroniką, a wieloznaczne, nasączone morzem, erotyką i alkoholem teksty, żartobliwe i tragiczne zarazem prawią o życiu i śmierci. 

Na koncertach Spięty występuje sam, obsługując wszystkie instrumenty w tym: gitarę, banjo, instrumenty perkusyjne, efekty oraz automat perkusyjny. Ponadto oczywiście jest wokalistą.

Zespół Świetliki powstał w październiku 1992 roku w Krakowie. Już rok później formacja nagrała swój debiutancki album pt. "Ogród Koncentracyjny". Płyta wzbudziła duże zainteresowanie - zarówno mediów, jak i publiczności. W rezultacie rok później zespół zaproszony został do udziału w festiwalu opolskim. Grupa ugruntowała swoją pozycję wydając w listopadzie 1996 roku drugą płytę pt. "Cacy Cacy Fleischmaschine" - nominowaną do nagrody Fryderyka'96 w kategoriach: muzyka alternatywna i piosenka poetycka. Kolejna płyta pt. "Perły przed wieprze" ukazała się w czerwcu 1999 roku i została bardzo dobrze przyjęta przez publiczność i prasę. W nagraniach tego albumu wziął udział Mateusz Pospieszalski. Rok 2001 to data powstania kolejnej płyty pt. "Złe Misie", w której nagraniu gościnnie wzięli udział Kasia Nosowska oraz Lech Janerka. 2005 rok to kolejny krążek zespołu zatytułowany "Las Putas Melancólitas", na którym jako pełnoprawny członek zespołu wystąpił Bogusław Linda. Utwór z tego albumu pt. "Filandia", wykonywany wspólnie z kwartetem smyczkowym - Grupa MoCarta gościł przez 30 tygodni na liście przebojów Programu 3, utrzymując przez 3 tygodnie 3 lokatę. 

TTR2 działa od 2004 roku. Formację tworzy trzech wybitnych instrumentalistów: Wojtek Pilichowski (basista, kompozytor, uznany muzyk sesyjny), Marek Raduli (gitarzysta, kompozytor, muzyk sesyjny) oraz Tomek Łosowski (perkusista, kompozytor) 

Zespół powstał w wyniku przyjaźni oraz fascynacji wzajemną twórczością. W 2005 roku grupa nagrała album pt. "Transporter", który zebrał mnóstwo pozytywnych recenzji. Następstwem debiutanckiego krążka, a także wielu tras koncertowych zagranych przez zespół (ponad 200 koncertów od 2004 roku) był dwukrotny udział w "Przystanku Woodstock" - zarówno w charakterze wykładowców Akademii Sztuk Przepięknych, jak i zespołu występującego na głównej scenie. 

W 2008 roku grupa wydała kolejny, studyjny album pt. "Time 52", który błyskawicznie stał się "białym krukiem" na polskim rynku fonograficznym. Wydanie albumu zbiegło się z trasą koncertową promującą to wydawnictwo. Grupa zagrała wtedy 30 koncertów w ciągu dwóch miesięcy.

Waglewski & Łęczycki to koncertowy, akustyczny projekt dwóch znakomitych muzyków.

Wojciech Waglewski to założyciel i lider zespołu Voo Voo, twórca projektu "Męskie Granie", gitarzysta, kompozytor, autor i producent muzyczny. Muzyk studyjny i producent wielu płyt. Współpracował z czołowymi artystami jazzowymi. Grał w takich zespołach jak "Bemibem", "Osjan", "Morawski Waglewski Nowicki Hołdys". Laureat Paszportu Polityki za działalność kompozytorską i producencką oraz za umiejętność łączenia muzyki różnych kultur.

Bartek "Boruta" Łęczycki to z wykształcenia socjolog. Ceniony nauczyciel gry na harmonijce diatonicznej i chromatycznej. Najlepszy Harmonijkarz w Polsce w 2005 oraz 2006 r. wg Czytelników kwartalnika "Twój Blues". Współpracował z czołówką polskich muzyków bluesowych i jazzowych (np. Jarosław Śmietana, Piotr Baron, Mateusz Pospieszalski, Marcin Masecki, Mariusz Bogdanowicz, Artur Lesicki, Jacek Niedziela, Sławek Wierzcholski, Roman Puchowski czy Piotr Biskupski). Ostatnio współpracuje z muzykami wywodzącymi się z hip-hopu - Fiszem i Emade. W 2007 r. otrzymał platynową płytę za udział w projekcie "Maleńczuk & Waglewski - Koledzy".

Wojtek Pilichowski TT-Electro to nowy projekt polskiego mistrza basu, w którym nawiązuje on do aktualnych trendów związanych ze współczesną muzyką electro.

We współpracy z Tomaszem Świerkiem, artysta stworzył nowoczesne aranżacje swoich utworów prezentujące nowe spojrzenie na swoją dotychczasową twórczość. Muzycznie projekt nawiązuje do klimatów klubowych w zderzeniu z którymi indywidualność artystyczna Wojtka nabiera nowego wyrazu i kształtu.

Premiera projektu miała miejsce w Mannheim - podczas największego festiwalu basowego - "Feel the Bass" - gdzie Wojtek został zaproszony jako główna gwiazda.

Zespół Żywiołak powstawał od początku 2005 r. - pierwotnie jako duet dwóch muzyków: Roberta Jaworskiego - grającego wcześniej m.in. w zespołach takich jak: "ich troLe", czy "Kapela ze Wsi Warszawa", oraz Roberta Wasilewskiego - współzałożyciela i gitarzysty zespołu "Open Folk". Niemalże cały rok 2005 to żmudna współpraca tych dwóch muzyków, do których to stopniowo dołączają dwie wokalistki: Anna Piotrowska z zespołu "Goście z Nizin" i Izabela Byra z zespołu "Detonacja" (zastąpione w 2011 roku przez Monikę Wierzbicką i Karinę Kumorek) oraz specjalista od etnicznych instrumentów perkusyjnych: Maciej Łabudzki (zastąpiony potem przez Macieja Dymka).

Za debiut zespołu Żywiołak można przyjąć występ w warszawskim klubie "Jadłodajnia Filozoficzna" 8 grudnia 2005. Już dzień później zespół bierze udział w XV Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Ludowej "Mikołajki Folkowe" w Lublinie, na którym to zostaje bardzo gorąco przyjęty i zdobywa Nagrodę Publiczności. Cztery miesiące później grupa otrzymuje Grand Prix - Nagrodę Prezesa Polskiego Radia na najbardziej prestiżowym festiwalu muzyki folkowej "Nowa Tradycja" w Warszawie. Kolejne sukcesy to: Grand Prix na "Międzynarodowym Festiwalu gry na instrumentach dawnych i byle czym" w Starogardzie Gdańskim, Pierwsza nagroda w przeglądzie zespołów rockowych "Młode Wilki - Rebelia" organizowanym przez warszawski klub "Stodoła". Wybór przez Piotra Kaczkowskiego utworu "Oko Dybuka" na składankę Minimax 4 oraz nominacja do Nagrody Muzycznej Programu Trzeciego im. Mateusza Święcickiego - "Mateusze 2007" - za nowatorstwo w zmaganiu się z folkową materią (2007).

Zespół ma za sobą mnóstwo występów w min. na Festiwalu Czterech Kultur w Łodzi (2007), Opener Festival (2008) oraz Przystanku Woodstock (2008). Żywiołak grał na wielu plenerach i imprezach klubowych w całym kraju, promował polską kulturę w Moskwie, koncertował w Niemczech, Norwegii, Czechach i na Węgrzech.